Λυρικά Ουρανογραφήματα
Όλοι μας θαυμάζουμε τον ουρανό, τον παρατηρούμε, στοχαζόμαστε για την ύπαρξη και τη δημιουργία του. Οι αστρονόμοι τον περιγράφουν και τον εξηγούν μέσα από τα αστεροσκοπεία τους, τους δορυφόρους και τα διαστημόπλοια. Μια ξενάγηση, με οδηγό τον Όμηρο και άλλους ογδόντα έλληνες ποιητές, έχει τη δική της γοητεία…
Στυμφαλίδες Όρνιθες
Αμπελοπούλια
Ανυποψίαστοι
πόσο μπλεγμένο είναι το δίχτυ
ή
πώς κολλάει μια ξόβεργα
σε τόσες κληματσίδες.
Γενιές εγκλωβισμένες στην αθωότητα
πορευόμαστε αβάσταχτα.
Μότορσιπ Προκρούστης
ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ Ως λιονταροκεφαλή υπολόγιζες μια θέση στον τοίχο. Σε πέτυχε και σένα της εξουσίας το δίκαννο.
Όπως η Μπερλίνα
Αγάπη
“Κλείνω τα μάτια μου
για να σε δω
τέτοιος που ήσουνα
βράχος πουλί καράβι
και πάλι εδώ
τότε και τώρα
ένα τατού πάνω στο δέρμα μου
μικρό
που δεν παλιώνει”
Άπειρος Κύκλος
Χρωματιστά ρούχα ενδύομαι,
φωτιά γίνομαι
από του πόνου την έλλειψη,
ακίνητος κινούμαι
στης ερήμου την όαση,
αντικατοπτρίζεται η μορφή σου στο Είναι μου.
Από του προσώπου σου
την ομορφιά ξεμακραίνω,
στο βυθό της θάλασσας των λέξεων
ποιήματα αγκιστρώνω
που πάνω τους χαραγμένη είσαι
Εσύ.
Του Μυαλού τα Παιχνιδίσματα
Η συλλογή παρουσιάζει σκέψεις για διάφορα ζητήματα αλλά και συναισθηματικές στιγμές με εκφραστικό εργαλείο την ποίηση.
Αυτό που Έχει Ξαναειπωθεί
Τα κυκλάμινα του Αυγούστου ταξιδεύουν με ροζ πανάκι πέφτουν και γκρεμίζονται στον καταρράχτη των παιδικών μας χρόνων γιατί η λύπη τους ήταν πέτρινη και το χαμόγελό τους πάντα κρυμμένο.
Επιλογές και Σύνολα
Η εν Θεσσαλονίκη γεννηθείσα και ποιητικώς διαμορφωθείσα κυρία, έπειτα από τριάντα χρόνια διαρκούς προσφοράς εις της ποιήσεως την περιοχή, απεφάσισε το δύσκολον της αυτοανθολογήσεως έργον. Δεν δύναμαι να γνωρίζω πώς αισθάνθηκε όταν ήγγικεν η ώρα. Γι αυτό που ημπορώ να μιλήσω είναι τι αίσθηση τα ποιήματά της μου αφήνουν. Η στόχευσή της είναι ευκρινής: η καθημερινότητα, έτσι όπως γλιστράει ανάμεσα στα χέρια της και καθώς χάνεται, αγωνίζεται να την ανασυστήσει. Εκείνη τη στιγμή έρχεται το ποίημα, που είναι σαν εις τη Μνήμη επίκληση να τη συντρέξει. Εξομολογητική τονικότητα στις minore κλίμακές της, minore, γιατί κλαυθμός ακούγεται βουβός, χωρίς να βλέπεις τα μάτια και τα ίδια τα δάκρυα. Κάτι υπόκωφο που το αφουγκράζεσαι, γιατί συμβαίνει τόσο κοντά σου, που δεν το βλέπεις. Η φωνή ανασύρεται από των ημερών την πηγάδα την άβαθη, διασώζοντας σ ένα κουβαδάκι το ύδωρ ως στοιχείο που δηλώνει ζωή είσαι παρούσα, δεν εξηντλήθης. (ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ,ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, 22/06/2001)
Το Ύστατο Τευχίδιο
Τέσσερα ποιητικά γραμμένα πεζά αποτελούν το “Ύστατο Τευχίδιο”.
